شاید این روزها چندان بوی عید نمی‌آید. درمیان انبوهی از اخبار سیاه و ناامیدکننده قرار گرفته‌ایم.
از آینده نه‌چندان روشن اقتصادی و خشکسالی و  تهدیدات همه طرفه…تا احتمال فیلترشدنهای بیشتر و بیشتر، رنگهای روشنی را پیش رویمان نمیگذارند.

حتی روزی هم که میخواهی سال جدید را تحویل بگیری،اخبار زلزله‌‌ی ۵ریشتری و سفره های هفت سینی رو مرور میکنی که سین‌هایش سوز و سختی و سرماست.گویی در عصر کسوف خداوند،طبیعت روز تولد خود را هم فراموش کرده و بی‌رحمانه می‌تازد!

اما مگر کی‌زمانی در مدینه فاضله زیسته ایم که امروز برایمان تنگ آمده باشد؟ اینکه امروز بیشتر میبینیم شاید به علت کم‌بینی دیروز بوده است.
مدت‌هاست که ما از بهشت هبوط کرده‌ایم 🙂

درمیان این نق‌ونوق‌ هایم باید قدر همین سنت‌های ارزشمند و اندک فرصتهای پیش‌آمده را بدانیم و هیجان نوشدن را به فال نیک بگیریم.
هردو میدانیم که “فردا هم ادامه دیروز است” و قرار نیست معجزه‌ای رخ دهد ولیکن هرچند قراردادی ، میتواند مثل امروز نباشد.

بعد از شنیدن فایل صوتی محمدرضا‌شعبانعلی تصمیم به نوشتن این پست گرفتم. تو این فایل از طراحی تم بجای فهرستهای بلند بالای اهداف سالانه برایمان میگوید.
پراگماتیسمی که در صدا و تمامی نوشته‌های او موج میزند شاید چیزی است که امروز به آن نیاز داریم. درمیان نامگذاری های کلان سالانه به نام‌های همدلی ملت و دولت و اقتصادمقاومتی و کالای ایرانی و…(که همواره در حد همین نام‌گذاری بوده و است) تاکید برروی microaction ها از سوی محمدرضا و “موفقیت‌های کوچک” دکتر‌فاضلی بسی ملموس‌تر است؛حداقل برای من مخاطب عادی.

من هم مثل شما درحال فکر کردن برای انتخاب تم امسال خودم هستم. سعی میکنم در طول سال از انتخابم و کارهایی که جهت رنگ و رو دادن به این تم انجام میدم بیشتر بنویسم.

خیز و خلاق جهان تازه شو

شعله در بر کن خلیل آوازه شو

با جهان نامساعد ساختن

هست در میدان سپر انداختن

اقبال لاهوری

نسیم ناطقیسال نو مبارک